“ไม่มีที่ไหนดีที่สุดเท่าบ้านเราอีกแล้ว” 

คำพูดประโยคนี้แว่วซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่ในหัวสมอง

 มันดังขึ้นๆ เหมือนจะเรียกร้องบางอย่างข้างในใจตลอดเวลา

ถ้าสมมุตว่ามันยังคงดังก้องต่อไปอีกเรื่อยๆ

คิดว่าหัวของฉันคงต้องระเบิดเพราะความคิดถึงบ้านอย่างแน่นอน 

อยากกลับบ้าน...

ไม่มีพระอาทิตย์ขึ้นและตก

ที่ไหนสวยเท่าบ้านเราอีกแล้ว

ไม่มีฝนตก

ที่ไหนจะทำให้เรารู้สึกดีเท่าบ้านเราอีกแล้ว

ไม่มีรอยยิ้มใด

ที่ปริออกมาได้กว้างและมีความสุขเท่าที่บ้านเราอีกแล้ว 

คิดถึงภูเขา คิดถึงลำธาร คิดถึงทุ่งนาเขียวชอุ่ม...ที่บ้านจัง

คิดถึงเสียงนกที่มักจะกระซิบ ร้องเพลงในทุกๆเช้า

คิดถึงรถเมล์ที่นั่งอยู่ประจำ คิดถึงความสงบเงียบอยู่ที่นี่วุ่นวายจัง 

อยากกลับบ้านอยากกลับเชียงใหม่จังเลย

................................

edit @ 7 Feb 2008 17:09:03 by อดีตหัวหน้าหน่วยที่2

edit @ 7 Feb 2008 17:18:28 by อดีตหัวหน้าหน่วยที่2