แต่กับบางคน...
ความเสียใจอาจซ่อนเอาไว้ในรอยยิ้มสดใส

"ไม่มีใครอยากรับรู้ความหดหู่ของเธอหรอก
อารมณ์แปรปวนที่แสดงออกของเธอมันไร้ค่า
เพราะฉนั้น...นิ่งไว้ซะ...เก็บมันไว้อย่างนั้นล่ะในใจ"

ใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม...
ร่องรอยของน้ำตาถูกกลบเกลื่อน

จากความทรงจำ...อันไร้ความหมาย

แด่เจ้าชาย...ที่ไร้ตัวตน

สาเหตุทั้งหมด...ไม่อาจบอกเป็นคำพูดให้ใครเข้าใจได้

ความสับสน...คือสิ่งที่แสดงออกถึงความในใจ

"นางมารร้าย"
นี่ฉันกลายเป็นนางมารร้ายได้อีกครั้ง

กำลังคิดว่า...
นางมารร้ายจะทำอะไรต่อไปในอนาคตดี

สิ่งที่หวัง...สิ่งที่ต้องการ
มันเหมือนกับเอื้อมมือเปล่าคว้าดวงจันทร์บนฟ้า
ราวกับจะจับได้แต่มันช่างไกลเหลือเกิน

เมื่อไรหนอสิ่งนั้นจะได้มันมาครอบครองสักที
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแย่

ควรจะจบมันไปเลยไหม?
ไม่เอา

ควรจะเลิกคิดมันไหม?
ไม่เอา

เสียงสะท้อนตอบมันบอกมาเช่นนั้นเสมอ

ก็คงต้อง RESET ระบบตัวเองต่อไปเรื่อยๆ
ไม่รู้เมื่อไรมันจะเสร็จสมบูรณ์

######################