2010/May/26

ยากนักที่จะบอกออกมาตรงๆ
 

 

 

ref="http://www.mixpod.com/playlist/55339733" target="_blank">MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

 

 

 

เคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้างไหม?
กับความรู้สึกที่ว่าอยากจะพูดอะไรสักอย่างกับใครสักคนโดยไม่มีปิดบัง...
...แต่พอถึงเวลาที่เราจะพูดมันออกมากลับไม่สามารถพูดออกมาได้

ทั้งคนอยากฟัง ทั้งคนอยากพูดต่างก็อึดอัดกันไปหมด
จนพลาดคิดไปได้ว่า 'ไม่ไว้ใจที่จะเล่าให้ฟังอย่างนั้นหรอ'

ตอนนี้มีเรื่องที่อยากจะพูดมากมาย
แต่มันไม่สามารถพูดออกมาได้ แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไม
ทั้งเรื่องที่ดีใจ ทั้งเรื่องที่กลักลุ้มอยากจะเล่าให้จนหมด
มันเหนื่อยที่ต้องแบบรับไว้คนเดียวแบบนี้
ฉันไม่ใช่คนที่เข้มแข็งขนาดนั้นสักหน่อย

ตอนนี้กำลังจะมีแผนการบางอย่างกับชีวิตอยู่
กำลังคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่างที่ดีกว่าเป็นอยู่ในตอนนี้
อีกไม่นานก็คงอาจเข้าเมืองใหญ่เพื่อไปหางานทำ รู้สึกว่างๆมานานมากแล้ว
ว่างซะจนคิดสงสัยว่า...
"ทำไมคนที่มีงานอยู่ถึงอยากจะลาออกกันนัก"
(แน่นอนพวกเขาก็แค่บ่น)
แต่มันน่ารำคาญมากๆสำหรับฉันมาก คนไม่มีงานอยากทำงานจะแย่อยู่แล้ว
ในขณะที่คนที่มีงานดีแล้วกลับไม่พอใจกับมัน
เอาเถอะอย่างคิดมากนี่มันก็แค่บ่นเฉยๆเท่านั้นล่ะ

ปัญหาก็คือตอนนี้ถ้าต้องไปมันไม่มีที่ให้อยู่เลย
ฝากใครก็ไม่ได้สักคน มันน่าเบื่อ น่าหงุดหงิดจริงๆนะ...
เราไม่ควรไว้ใจคนอื่นในเรื่องของชีวิตเราจริงๆ...
อารมณ์หงุดหงิดที่มีก็เลยทำให้พาลโน้นนั่นไปทั่ว จนตัวเองไม่อยากรับโทรศัพท์เลยจริงๆ
สงสัยว่าจะเข้าขั้นวิกลจริตแล้วล่ะมั้ง

บางครั้งก็อยากอยู่เงียบๆคนเดียวเหมือนกัน
ทว่าในขณะที่ได้อยู่คนเดียวก็อยากได้ใครสักคนเหมือนกัน
อารมณ์มันสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก
เหมือนอาการคนหลงทิศหลงทางนั่นล่ะ...
หลงทิศหลงทางแล้วก็ไม่ต้องการประโยคคำถามอะไรทั้งนั้นจริง
มันก็แค่อยากจะให้มีสติซะก่อน แล้วค่อยมาเล่าลำดับความทีหลัง
แต่ว่านะ...จังหวะชีวิตของการเชื่อมต่อของคนเราไม่เคยพอดีกันจริงๆ
ปัญหาก็คือในขณะที่กำลังจะทำบางอย่างเพื่อทำให้มันคงที่
ประโยคคำถามที่ไม่รู้ว่าจะตอบออกไปยังไงก็มักประเดประดังเข้ามา
ไอ้ที่สับสนอยู่แล้วก็ทำให้สับสนเขาไปใหญ่

ก็เลยกลายเป็นว่าฉันเป็นคนเข้าใจยากอย่างนั้น
ซึ่งความจริงมันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น
แค่เส้นกราฟของอารมณ์มันไม่ได้อยู่ในช่วงคงที่เท่านั้น
แค่ไม่ต้องเร่งร้อนกับการเอาคำตอบขนาดนั้นก็พอ

ก็เข้าใจนะว่าทุกคนเป็นห่วง...
ในข้อนั้นก็ขอบคุณมากๆ เข้าใจดีทุกคนเป็นห่วง
แต่บางครั้งความเป็นห่วงเหล่านั้นก็ทำให้มันเกิดความยุ่งเยิงของการรวบรวมสติ
ไม่ได้รังเกียจเลยกับความห่วงใยเหล่านั้น
ออกดีใจด้วยซ้ำที่ในชีวิตของคนๆหนึ่งที่ดูไม่มีค่าอะไรเท่าไร มีค่าขึ้นมาต่อใครอีกกลุ่มคน

ความจริงที่เขียนอะไรบ้าๆบนบล็อคนี้ทั้งๆที่ไม่ได้เขียนอะไรเลยมาตั้งนาน
เพราะว่าตอนนี้อึดอัดจริงๆ มันแน่นจนไม่สามารถเก็บมันไว้คนเดียวไว้ไหวแล้ว
มันไม่สามารถบอกใครได้ ไม่สามารถสื่อสารให้ใครได้รู้เรื่องแล้วด้วยคำพูด
ก็แค่อยากเขียนระบายออกมา

ฉันก็แค่คนๆหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่วันเดอร์วูแมน ที่มีพลังพิเศษ
ฉันก็อยากได้คนมาเข้าใจเหมือนกัน หรือไม่จำเป็นต้องเข้าใจก็ได้
แค่เข้ากันอย่างไม่ต้องมีข้อสงสัยก็พอ
ที่ผ่านมาฉันมักจะทำผิดพลาดเสมอ มักจะไม่ค่อยมีใครให้อภัยเท่าไร
ทั้งการกระทำ ทั้งเรื่องคำพูด และทุกอย่าง ไม่ค่อยมีใครให้อภัยให้เท่าไร
พยายามผลักไสแล้วบอกไม่ต้องการ เพื่อแค่ข้อผิดพลาดเล็กๆที่ฉันทำ
มันน่าเศร้าเน๊อะ แต่คนที่ไม่มีค่าไม่มีเวลามานั่งเศร้าหรอก
เราก็แค่ไม่สนใจมันเท่านั้น ก็ทำให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้โดยไม่เจ็บปวด

บางทีเพราะแบบนี้ล่ะมั้งฉันถึงได้สูญเสียการสื่อสารกับใครๆ
จนกลายเป็นว่ากำลังปิดกั้นตัวเองอยู่แบบนี้
ก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบน้นสักหน่อย...แค่ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไง
ก็แค่ไม่มั่นใจว่าพวกเขาตั้งใจจะฟังในสิ่งที่ฉันพูดหรือเปล่า เท่านั้นเอง
ทุกคนต้องการฉันในแบบไหนกันนะ...ฉันก็แค่สงสัย
ทำไมถึงต้องทำเหมือนกับว่าจะต้องควบคุมฉัน...
แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่ายิ่งทำอย่างนั้น ยิ่งยัดเยียดอีกตัวตนหนึ่งให้
จนตอนนี้ฉันเองก็แทบไม่รู้แล้วล่ะว่า...
'ฉันคนไหนคือตัวตนที่แท้จริงกันแน่'
มันค่อยๆหายไปตั้งเมื่อไรก็ไม่รู้

อืมมมม อาจจะตั้งแต่ที่พวกเขาพูดว่า
"ฉันทำแบบนั้นมันผิด" ก็ได้ล่ะมั้ง

555+

นี่ฉันกำลังโทษคนอื่นอยู่หรอนี่...แย่จริงๆ
ความจริงแล้วไม่ควรโทษใครเลย
ต้องโทษที่ตัวเองอ่อนแอเกินไปต่างหาก

เคยมีคำพูดหนึ่งในซีรีย์ญี่ปุ่นเรื่องหนึ่ง...มันเป็นคำพูดที่ชอบมากๆเลย
เป็นคำพูดบรรยายของพระเอกน่ะ

"การที่เราไม่สามารถพูดอะไรตรงๆออกมาได้
ไม่ใช่เพราะเราอยากโกหกหรือหลอกลวงใคร
แต่เป็นเพราะเรานั้นอ่อนแอและไม่กล้าพอต่างหาก
"

ว่าแต่มันเกี่ยวกันไม่นี่...???
สงสัยจะไม่เกี่ยว...อิอิอิอิอิอิ

ว่าแต่ถ้าฉันเปิดประตูแห่งความรู้สึกและตัวตนของฉันให้ดู
ทุกคนคงรู้สึกว่ามันแย่มากกว่าปิดมันไปหรือแง้มไว้แบบนี้หรือเปล่า

เท่าที่ผ่านมา...มันใช่

เอาล่ะ...ถึงคนที่ผ่านเข้ามาอ่าน โปรดเข้าใจด้วยว่าตอนนี้ยังไม่เป็นไร
แค่รู้สึกเหนื่อยกับอะไรบางอย่างเท่านั้นเอง ถ้าได้พักสักครู่ก็คงจะดีขึ้น
แล้วค่อยๆแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นนี้ได้เองนั่นล่ะ

ส่วนที่ว่าจะไปก็คือไปแน่ ถ้าไม่มีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นซะก่อนน่ะนะ
เพียงแต่ตอนนี้กำลังคิดว่าจะจัดการยังไงกับมันดีถึงจะทำให้รู้สึกโล่งใจกว่านี้ได้เท่านั้นเอง
ถ้าพ้นช่วงสับสน หลงทางในชีวิตตอนนี้ได้กคงกลับมาร่าเริงบ้าผู้ชายต่อไปได้
อิอิอิอิอิ

นี่กี่โมงแล้วนี่...ช่างมันเถอะ
ก็แค่อยากจะทำอะไรสุดๆก่อนเท่านั้น จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลังได้ว่า...
"ทำไมตอนนั้นถึงไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้"
การเสียใจภายหลังนีมันแย่มากๆเลยล่ะ...ว่าไหม???
ก็คนเรามีชีวิตเดียวนี่นา...
ถึงจะมีชาติหนาก็ใช่ว่าเราจะกลับมาทำแบบนี้เหมือนตอนนี้ได้...
เพราะความรู้สึกมันคงต่างกันแน่นอน

ไปนอนล่ะง่วงแล้ว
ปัญหาของวันนี้ให้มันยุติลงในวันนี้ดีกว่า
พรุ่งมาถึงก็ยังคงมีปัญหาอีก...ปัญหาของวันพรุ่งนี้ก็แก้ไขในวันพรุ่งนี้ดีกว่า

มินนาซังโอยาสุมินาซัย


.................................

Comment

Comment:

Tweet


#9 by (31.184.236.16) At 2011-12-18 07:18,
#8 by (31.184.236.16) At 2011-12-18 07:18,
#7 by (31.184.236.16) At 2011-12-18 07:16,
There are lots of ways to solve your research papers completing troubles. Nevertheless, the most reasonable is to ask: "how to write custom paper ".
#6 by I want to buy a term paper (31.184.236.16) At 2011-12-18 07:16,
#5 by (94.242.214.6) At 2011-12-09 01:36,
The dissertation writing service could offer people with the masters thesis but the perfectly done theme just about this good post we should find only on this page.
#4 by thesis writing (94.242.214.6) At 2011-12-09 01:35,
มีคำพูดหนึ่ง ที่พี่บอกมาทำให้คิดได้
"ทำไมคนที่มีงานอยู่ถึงอยากจะลาออกกันนัก"
(แน่นอนพวกเขาก็แค่บ่น)
นั่นเพราะเคยมีความรู้สึกนั้นมาก่อน และเคยพูดกับพี่(มั๊ง)ตอนนี้จำไม่ได้แล้ว...และ ไม่อยากจดจำ ปล่อยให้ช่วงเวลานั้นผ่านไปกับเวลาของอดีต ดีที่สุดแล้ว

และมีคำพูดนึง ที่อยากจะบอกกับพี่ ว่าอย่าได้ใส่ใจ กับคำนี้ เลยนะ
"ทำไมตอนนั้นถึงไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้"

อดีตคืออดีต ก็ปล่อยมันไป บางทีคนเรา อาจมีเรื่องมากมายให้ต้องเจ็บปวดและพ้นผ่านมันไป

น้องไม่ได้จัอะไรมากนัก ก็แค่...
แม้จะเป็นแค่คนที่เราไม่อาจจะไว้ใจได้ แต่อยากให้รู้ไว้ว่ากับบางคน คำว่าเพื่อน ไม่ว่าจะยังไง ก็ยังคิดถึง เป็นห่วง และห่วงใย อยู่เสมอ

ขอแค่อย่าขาดการติดต่อให้นานมากเกินไปก็พอ
ความโชคดีจงมีแก่พี่น่ะ

surprised smile surprised smile
#2 by Almar~ At 2010-06-03 21:59,
ความรู้สึกที่ถาม...
ตอบว่าเคย และเคยบ่อยเสียด้วย

เหมือนว่าความรู้สึกมัน "กลับลำ"เอานาทีที่ต้องเผชิญหน้า

บางที...
คำพูดเราอาจทำร้ายคนอื่น - เราจึงไม่พูด
บางที...
คำพูดเรามันไม่มีค่าพอ - เราจึงไม่พูด

แต่หลายที (หลายครั้ง)
ก็ขี้เกียจพูด เพราะรู้ว่าเปล่าประโยชน์ big smile
#1 by .: K a o w M a i :: l o v e a h o l i c :. At 2010-05-26 16:55,