MyFiction

2007/Aug/07

'ได้โปรดเปิดโอกาสให้ฉันได้พูดเถิด อย่าเพิ่งไปเลยนะ'
คำอธิฐานของฉันในวันนั้น ไม่มีทางเป็นจริงได้ ฉันรู้ดี
จากวันนั้นถึงวันนี้ เป็นเวลา 3 ปีแล้ว ความเจ็บปวดที่ได้รับจากเธอมันก็ยังคงไม่จางหายไป ไม่ยอมหายไปเสียที
เพื่อนๆของฉันต่างก็ส่ายหน้าเวลาที่ฉันพูดถึงเขา
"
เขาตอนนี้จะเป็นยังไงนะ? จะสบายดีหรือเปล่านะ? แล้วคนๆนั้นของเขาจะดีเท่าฉันไหม?"
คำถามที่ไม่มีใครสามารถตอบให้ได้ชัดเจน

วันหนึ่ง...ในวันที่แสงแดงส่องประกาย ลอดผ่านม่านบางๆตรงหน้าต่างในห้องฉัน
มันเป็นเช้าที่แสนสดใส...
แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น...ฉันพยายามพยุงกายที่เหนื่อยล้า ลุกขึ้นจากเตียงที่แสนนุ่มสบาย แล้วก้าวเท้าเพื่อไปเปิดประตู
"
อรุณสวัสดิ์" ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่สดใสและท่าทางสบายๆอย่างคุ้นเคย พร้อมกับถุงน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋
"
คุณมาได้ยังไง" ฉันถาม ท่าทางของฉันบอกได้ถึงอารมณืที่งงงวยและขุ่นมัว
"
ก็เดินมายังไงเล่า ที่รัก" เขากล่าว
ทั้งที่เราเลิกกันไปแล้ว ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายตีจาก แต่ทำไมถึงยังเรียกฉันว่า'ที่รัก'อีก ถึงจะรู้สึกดีใจอยู่หน่อยๆแต่มันก็อดปวดใจให้กับคำๆนี้ไม่ได้เหมือนกัน
"
คุณมาหาฉันทำไม" ฉันถาม
"
ก็เพราะผมอยากเจอคุณ" เขาตอบ
"
เราเลิกกันไปแล้วนะ"
"
ผมรู้"
"
รู้แล้วทำไมยัง..."
"
เพราะผมคิดถึงคุณ"
เพราะคิดถึงฉันงั้นหรอ?...
"
คุณคิดถึงผมไหมตอนผมไม่อยู่"
คำถามของเขา ที่ฉันได้แต่ยืนอึ้ง...
"
ถ้าฉันบอกว่าไม่คิดถึงล่ะ คุณจะทำยังไง"
"
ผมก็ปวดใจน่ะสิ"
"
ไม่จริงหรอก"
"
จริงนะ...ไม่มีใครสักคนดีเท่าคุณเลย"
เขาพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เพื่อจะกอดฉัน
ฉันรีบสะบัดตัวหนีอย่างรู้ทัน...
"
ทำไมล่ะ..ทำไม หรือว่าผมไม่ใช่คนสำคัญของคุณอีกแล้ว"
ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่
"
คุณสำคัญต่อฉันค่ะ คุณมีความสำคัญต่อฉันจริงๆ แต่ว่าการที่คุณหนีปัญหาเพื่อมาพบฉันแบบนี้ มันจะทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น ฉันรับไม่ได้ รีบกลับไปเสียเถอะค่ะ"
"
ผมไม่ได้หนีปัญหาเพื่อมาหาคุณนะ...ผมกับเขา เราเลิกกันแล้ว"
"
ดังนั้นคุณเลยมาหาฉัน เพื่ออะไรคะ"
"
ก็เพราะว่าไม่มีใครที่จะสามารถรักผมเท่าคุณอีกแล้ว"
คนบ้า...
"
จริงๆผมก็รู้อยู่หรอว่าเราคงไม่สามารถรักกันได้เหมือนเมื่อก่อน...ใช่ในตอนนั้นผมมันโง่เองที่เลือกทิ้งคุณไป แต่ได้โปรดเถอะนะ ได้โปรดเถอะที่รัก ตอนนี้ผมรู้แล้ว"
"
มาพูดป่านนี้ก็สายเกินไปแล้วล่ะ"
"
ผมรู้"
"
รู้แล้วก็ไปเสียสิ กลับไปซะ"
"
ผมเสียใจ ได้โปรดอย่าผลักไสผมไปเลยนะ ขอร้อง ผมไม่มีใครแล้วจริง"
เขาพูด ในขณะที่น้ำตาของเขาและของฉันเริ่มจะหลั่งรินออกมา
ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ... ก่อนจะพูดกับเขา
"
แล้วตอนที่ฉันไม่มีใครล่ะ คุณไปอยู่ที่ไหน คุณไปเริ่งรื่นที่ไหน ทำไมถึงปล่อยให้ฉันต้องร้องไห้อยู่คนเดียวเพราะความคิดถึงคุณ คุณมันใจร้าย"
ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของเขาแม้แต่คำเดียว
ณ.วินาทีนั้น ไม่ทันที่ฉันจะรู้ตัว เขาก็เข้ามากอดฉันจนได้...เขาสวมกอดฉันเอาไว้แน่น ราวกับว่าจะไม่ให้ฉันมีทางหนี
"
ผมขอโทษ ผมเสียใจ"
"
เก็บความเสียใจและคำขอโทษของคุณไปเถอะนะ เพราะฉันไม่อาจแบกรับมันได้ไหวแล้ว"
"
ผมรักคุณ ผมรักคุณจริงๆ...."
เขาได้แต่พูดคำนั้นออกมาหลายๆรอบ เหมือนคนเพ้อเพราะพิษไข้
"
ถ้าคุณรักฉันจริง...ถ้าคุณรักฉันจริง ก็ปล่อยฉันไปเสียเถอะ อย่าเห็นแก่ตัวไปมากกว่านี้เลยนะ"
"
ผมรักคุณๆๆๆๆๆๆๆ"
"
ได้โปรดอย่าพูดคำว่ารักทั้งที่คุณไม่ได้รักฉัน เพราะมันจะทำให้เราทั้งคู่รู้สึกแย่"
ฉันพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มี สะบัดอ้อมกอดของเขา...แต่ทว่ายิ่งดิ้นมันก็ยิ่งแน่น ราวกับความรักที่ฉันมีให้เขา ที่ยิ่งอยากลืมเท่าไรก็ยิ่งไม่อาจหลุดพ้นได้
"
ฉันทรมานจริงๆกับการลืมคุณ ลืมทั้งใบหน้า น้ำเสียงการกระทำและเรื่องต่างๆของเรา ทั้งความสุขและรอยน้ำตา จนตอนนี้ฉันสามารถคุ้นชินกับความเจ็บปวดนั้นได้ และแล้ววันนี้คุณก็มาหาฉัน มาบอกว่ารักฉัน ฉันดีใจมากพอๆกับเสียใจในคำพูดว่ารักของคุณ คุณไม่ได้รักฉันเลย ฉันรู้ดีค่ะ คุณแค่รู้สึกเจ็บปวดเพราะผู้หญิงคนนั้นทำกับคุณเหมือนกับที่คุณเคยทำกับฉัน ฉันเข้าใจความรู้สึกนี้ดี...คุณกำลังต้องการใครสักคน ใครสักคนก็ได้"
"
ผมขอโทษ ผมเสียใจ"
"
ฉันไม่เคยโกรธเกลียดคุณเลยจริงๆ แต่ฉันก็รักคุณอีกครั้งไม่ได้ มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว"
พอพูดจบ เขาค่อยๆคลายมือออก
คิดว่าเขาคงเข้าใจดีแล้วถึงคำพูดของฉัน....
"
แม้แต่จะเป็นเพื่อนกันก็ไม่ได้หรอครับ"
ฉันส่ายหน้า
"
คุณทำได้หรอคะ" ฉันถาม จิตใจของฉันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ทั้งๆที่โอกาสที่พระเจ้าหยิบยื่นมาให้อยู่ตรงหน้านี้แล้วแท้ๆ โอกาสที่ฉันรอคอยมาตลอดว่าจะได้กลับมารักเขาอีก เหมือนกับที่เป็นมา...แต่ฉันก็เลือกที่จะปล่อยให้มันหลุดลอยไปต่หน้าต่อตา
"
ยังไงก็กินข้าวก่อนแล้วกัน จากนั้นค่อยไปดีกว่า นะคะ" ฉันกล่าวชวนด้วยรอยยิ้มเจือนๆ
เขายิ้มราบเรียบ...แล้วพยักหน้าต่อคำชวนของฉัน
หลังจากนั้นเขาก็จากไป...
ฉันรู้ดีว่า เขาจะไม่กลับมาหาฉันอีกแล้ว...
เหตุเพราะการกระทำที่แสนโง่เขลาของฉัน...แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้เราทั้งสองต้องทรมาน เพราะการที่เขายังคิดถึงคนอื่นทั้งทียืนอยู่เคียงข้างฉัน
ฉันได้แต่หวังว่าความเจ็บปวดของพวกเราทั้งสองจะสามารถบรรเทาเบาบางลงได้ในสักวันหนึ่
งข้างหน้าต่อไปนี้...
และเมื่อใดก็ตามที่เราได้เจอกันอีกครั้งเราจะได้ยิ้มได้อย่างสบายใจ...ถึงจะไม่ได้เป็นเจ้าของหัวใจกันแล้วก็ตาม
"
ขอให้คุณมีความสุขนะคะ..." ฉันตะโกนอวยพรไล่หลัง...รู้ดีว่าเขาคงไม่ได้ยินแน่ๆ
แต่นั้นก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่จะมอบให้เขา
"...ลาก่อนค่ะ ที่รักของฉัน"
------------------------------------END------------------------

 

 

เรื่องสั้นที่แต่งขึ้นนานแล้วล่ะ...

 

อย่าว่ากันนะ...ช่วงนี้หาแต่อะไรเก่าๆมาอัพ

 

............

 

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาไม่นาหาเรื่องใส่ตัวเองเลย...ทั้งๆที่ก็รูว่าเขาไม่คิดอะไรกับเขาแล้ว

 

ยังโทรไปหาเขาอีก....

 

 

แย่จังเลยเรา